13 agosto 2009

E

. .
No te quiero en mi vida. Tu presencia me duele. Aún en la distancia. Y ya no me aporta nada. ¡Vete! ¡Y no vuelvas! Llévate contigo los recuerdos. Y todo lo que me ate a ti.
.
Desde hoy. Y para siempre. Te quito ese extraño poder sobre mi que alguna vez he debido concederte sin quererlo. Nunca más me verás vulnerable ante ti. Ni te pertenecerá una sola de mis noches de insomnio.
.

3 comentarios:

Ana Carles dijo...

Si tot fos tan fàcil com pronunciar aquestes paraules... no creus? Haurien de ser com una espècie d'encanteri per a que quan ens sentim així les utilitzéssim i els sentiments s’esfumessin.

Tigre de Papel dijo...

Potser només és qüestió de que ens ho creguem de veritat.

Quizás sea el mar dijo...

Entregamos poder a quienes hacen hablar a los monstruos. En estos días me cuesta demasiado callarlos entre imágenes que preferiría no ver. Lo jodido es que también les hemos dado nuestra indiferencia para con demasiadas cosas. En días como estos, me siento afortunada de que Gilda me adoptara.