pensaments desordenats
quina cançó tan bonica i que bé la cantava Carlos Cano...
Inmensa, te he de dejar la versión de mi amiga Macu. Aquel octubre, ese Madrid... ¡Cuántas locuras cometemos en nombre del amor! Me pregunto cuándo dejaremos de ser nosotras las heridas.
aquesta cançó és molt maca.merci
He passat tants anys tenint mania a aquest bon home i ara que ja és mort (bé, de fa temps)descobreixo que m' agrada molt. Deu ser perque ja no vaig a Almeria i em passo els 1000 km escoltant-lo. I perque ara els cotxes tenen aire condicinat.
Publicar un comentario
4 comentarios:
quina cançó tan bonica i que bé la cantava Carlos Cano...
Inmensa, te he de dejar la versión de mi amiga Macu. Aquel octubre, ese Madrid... ¡Cuántas locuras cometemos en nombre del amor! Me pregunto cuándo dejaremos de ser nosotras las heridas.
aquesta cançó és molt maca.
merci
He passat tants anys tenint mania a aquest bon home i ara que ja és mort (bé, de fa temps)descobreixo que m' agrada molt.
Deu ser perque ja no vaig a Almeria i em passo els 1000 km escoltant-lo. I perque ara els cotxes tenen aire condicinat.
Publicar un comentario